Είναι από τους ελάχιστους λίθους που εμφανίζεται σταθερά σε ένα μόνο χρώμα, ωστόσο η ένταση και η ακριβής απόχρωση του, επηρεάζεται από το ποσοστό σιδήρου μέσα στην κρυσταλλική δομή, όσο μεγαλύτερο τόσο πιο έντονο το χρώμα του. Οι καθαρά πράσινες πέτρες είναι εξαιρετικά σπάνιες ενώ συνήθως τα περίδοτα βρίσκονται σε κιτρινοπράσινες αποχρώσεις. Όσο πιο έντονη η απόχρωση τόσο καλύτερη η ποιότητα. Οι πέτρες με το καλύτερο χρώμα συνήθως προέρχονται από τη Βιρμανία και το Πακιστάν.

Από την αρχαιότητα ήταν μία από τις πιο διαδεδομένες πέτρες στην κατασκευή κοσμημάτων -και συνεχίζει να είναι μέχρι και σήμερα. Με την Αίγυπτο να εξορύσσει τη μεγαλύτερη ποσότητα περίδοτου από το νησί Ζεμπιργκέτ στην Ερυθρά Θάλασσα για πολλούς αιώνες δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως ο εθνικός λίθος της Αιγύπτου, ενώ οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι αποκαλούν το περίδοτο “το στολίδι του Ήλιου”.

Στην αρχαία Ρώμη το ονόμαζαν “Σμαράγδι της νύχτας” ενώ οι αρχαίοι Έλληνες “Τοπάζιο”, παρ’ όλα αυτά δεν θα πρέπει να το συγχέουμε με τον ημιπολύτιμο λίθο τοπάζι που γνωρίζουμε σήμερα. Στη Χαβάη το περίδοτο συμβολίζει τα δάκρυα της Πέλε, της θεότητας του Ηφαιστείου και της φωτιάς, που ελέγχει τη ροή της λάβας καθώς ο λίθος “βγαίνει” στην επιφάνεια μέσω των ηφαιστείων.

Ένα από τα πιο γνωστά αρχαία αντικείμενα διακοσμημένα με περίδοτο είναι η λειψανοθήκη των τριών μάγων (Three Holy Kings Shrine) που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Είναι κατασκευασμένη από ξύλο, χρυσό και ασήμι και διακοσμημένη με σμάλτο και περισσότερους από χίλιους πολύτιμους λίθους. Ανάμεσα τους υπάρχει και ένα μαγευτικό περίδοτο 200 καρατίων, το οποίο για αιώνες θεωρείτο ότι ήταν σμαράγδι.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου τέχνης με περίδοτο είναι ο θρόνος του Σουλτάνου Μουράντ Β’, γνωστός και ως Gold Festival Throne, που βρίσκεται στο παλάτι Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης και είναι κατασκευασμένο από επιχρυσωμένο ξύλο και διακοσμημένο με 957 περίδοτα έντονου πράσινου χρώματος.

Το σετ κοσμημάτων της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας Ισαβέλλας είναι περίτεχνα στολισμένο με περίδοτο. Αποτελείται από περιδέραιο, σκουλαρίκια, καρφίτσα και τιάρα, όπου μεγάλα περίδοτα περιβάλλονται από διαμάντια. Το σετ κατασκευάστηκε το 1825 περίπου και έμεινε στην ιδιοκτησία των Αρχιδούκων της Αυστρίας για περισσότερο από έναν αιώνα. Έκτοτε έχει βγει σε δημοπρασία τρεις φορές. Το 2012 τα σκουλαρίκια και η καρφίτσα πωλήθηκαν για 170.000 δολάρια.

Καθώς -όπως αναφέραμε παραπάνω- το συγκεκριμένο ορυκτό ήταν πολύ δημοφιλές στην Αίγυπτο, πλέον θεωρείται βέβαιο ότι η διάσημη συλλογή σμαραγδιών της Κλεοπάτρας, αποτελείτο στην πραγματικότητα από περίδοτα.

Το άρθρο Περίδοτο εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Το άρθρο Αχάτης εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Το άρθρο Απατίτης εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Το σημερινό όνομά του προέρχεται από την λατινική λέξη “grantum” ή “granatus” που μεταφράζεται ως “ρόδι” λόγω της ομοιότητας του χρώματός του με αυτό των σπόρων του καρπού. Γνωρίζουμε όμως από τον Θεόφραστο πως οι αρχαίοι Έλληνες τον αποκαλούσαν “άνθραξ” μετά από την παρατήρηση ότι το συγκεκριμένο ορυκτό “έπαιρνε” το χρώμα του αναμμένου κάρβουνου κάτω από τις ακτίνες του ήλιου.

Λόγω της πιο γνωστής ποικιλίας γρανάτη, η οποία ονομάζεται αλμανδίνη, έχει επικρατήσει η λανθασμένη άποψη ότι αυτός ο λίθος έχει αποκλειστικά το χαρακτηριστικό αυτό, βαθύ κόκκινο χρώμα. Στην πραγματικότητα, ο γρανάτης μπορεί να διαθέτει πορτοκαλί, κίτρινο, μωβ ή ακόμη και πράσινο χρώμα και να είναι εξίσου εντυπωσιακός. Κάποιες ποικιλίες του παρουσιάζουν ακόμη και το φαινόμενο του Αλεξανδρίτη, δηλαδή αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το είδος του φωτός που δέχονται, ενώ το 1900 στη Μαδαγασκάρη ανακαλύφθηκε μία πολύ σπάνια ποικιλία μπλε γρανάτη.

Ο γρανάτης χρονολογείται από το 4.000 π.Χ. (ίσως και νωρίτερα), με κοσμήματα να έχουν ανακαλυφθεί σε κάθε γωνία του πλανήτη, από την Αίγυπτο και την Σουμερία ως την Σουηδία και τις περιοχές των Αζτέκων στην Αμερική. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν ως διακοσμητικό λίθο σε κοσμήματα όπως περιδέραια, καρφίτσες και πόρπες αλλά και για την κατασκευή σφραγιδόλιθων οι οποίοι είχαν ιδιαίτερη αξία. Τα κοσμήματα με γρανάτη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή και κατά τη διάρκεια της βικτοριανής περιόδου. Επίσης ο γρανάτης, από την ανακάλυψή του ακόμη, χρησιμοποιήθηκε και ως λειαντικό λόγω της σκληρότητάς του η οποία κυμαίνεται μεταξύ 6,5 και 7,5 στην κλίμακα Mohs.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δοξασίες γύρω από αυτόν τον εντυπωσιακό λίθο. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο επιτυχίας. Σύμφωνα με το Ταλμούδ η κιβωτός του Νώε φωτιζόταν μόνο από έναν γρανάτη μυθικών διαστάσεων. Κατά τον Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε από τον κλήρο και τους ευγενείς καθώς πίστευαν ότι ενισχύει την πίστη, την αλήθεια και την σταθερότητα. Θεωρήθηκε και “η πέτρα του πολεμιστή” κι έτσι χρησιμοποιήθηκε και ως φυλαχτό στις σταυροφορίες. Στην Ιταλία οι χήρες φορούσαν κοσμήματα με γρανάτη για να βρουν ξανά σύζυγο. Ακόμη και σήμερα πολλοί πιστεύουν πως βοηθάει στην επίτευξη των στόχων και πως παρέχει σταθερότητα και ασφάλεια.

Κοιτάσματα γρανάτη απαντώνται σχεδόν παντού στο κόσμο. Στην Ελλάδα βρίσκεται σε διάφορα νησιά όπως η Σύρος, Σέριφος, Σίκινος, Μήλος, Νίσυρος αλλά και σε χερσαίες περιοχές όπως το ορυχείο “Μαδέμ Λάκκος” των μεταλλείων Κασσάνδρας, την Αλιστράτη Σερρών και τις περιοχές “Κιμμέρια” και “Λευκόπετρα” Ξάνθης.

Το άρθρο Γρανάτης εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Λάπις (Lapis) στα λατινικά σημαίνει λίθος. Η λέξη Λάζουλι (Lazouli) προέρχεται από το λατινικό lazulum που με τη σειρά του προέρχεται από το αραβικό lazurd και μεταφράζεται ως “ουρανός” δίνοντας στον λάπι τον χαρακτηρισμό “ο λίθος του ουρανού”.

Ο λάπις εξορύσσεται απ΄το 7000 π.Χ. στα ορυχεία Σαρ-ι-Σανγκ (Sar-e-Sang) στην περιφέρεια του Μπατακσάν στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν. Ο πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού (7570π.Χ – 1900π.Χ.) εκτιμούσε ιδιαίτερα αυτό το πέτρωμα αφού τεχνουργήματα από λάπις έχουν βρεθεί στο παλαιότερο σημείο με δείγματα του συγκεκριμένου πολιτισμού, στο αρχαιολογικό τοπίο της Βιρντάνα (Bhirdana).

Το Αφγανιστάν λοιπόν ήταν η κύρια πηγή εξόρυξης λάπις για τους αρχαίους Αιγύπτιους και τους λαούς της Μεσοποταμίας αλλά και για τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους αργότερα.

Ο αγαπημένος αυτός λίθος αναφέρεται αρκετές φορές ακόμη και στο Έπος του Γκιλγκαμές και η αξία του ήταν μεγάλη για όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Χρησιμοποιούνταν από τους Ακκαδούς, Ασσύριους και Βαβυλώνιους για σφραγίδες αλλά και κοσμήματα. Επίσης λάπις χρησιμοποιήθηκε και για τις ίριδες των ματιών στο ειδώλιο του Εμπίχ Β’, κυβερνήτη της μεγάλης συριακής πόλης Μαρί.

Κοσμήματα από λάπι βρέθηκαν και στις Μυκήνες αποδεικνύοντας τις σχέσεις των Μυκηναίων με τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς της Αιγύπτου και της Ανατολής. Στην αρχαία Αίγυπτο τον χρησιμοποιούσαν για φυλαχτά και διακοσμητικά όπως οι σκαραβαίοι. Στο σύμπλεγμα Ναών του Καρνάκ υπάρχουν σκαλίσματα που μας δείχνουν διάφορα κομμάτια από λάπι λάζουλι να προσφέρονται στον φαραώ Τούθμωσις Γ’ ως φόρος τιμής. Ενώ η Κλεοπάτρα χρησιμοποιούσε την πούδρα από λάπι ως σκιά ματιών.

Ο Πλίνιος ο Γηραιός περιγράφει τον λάπι ως “αδιαφανή με ψήγματα χρυσού”.  Επειδή η πέτρα συνδυάζει “το μπλε των ουρανών και το χρυσό του ήλιου” θεωρούνταν έμβλημα επιτυχίας από τον λαό των αρχαίων Ισραηλιτών ενώ στα πρώιμα χριστιανικά χρόνια χαρακτηριζόταν ως “η πέτρα της Παναγίας”.

Οι χρήσεις του λάπι όμως δεν περιορίζοταν σε διακοσμητικά αντικείμενα, αγαλματίδια και κοσμήματα. Κατά την περίοδο της Αναγέννησης οι καλλιτέχνες είδαν σε αυτόν ότι και η Κλεοπάτρα αιώνες πριν, μια έντονη χρωστική ουσία. Ο λάπις λοιπόν αλέθονταν και επεξεργαζόταν ώστε να παραχθεί η χρωστική ultramarine (=βαθύ γαλάζιο ή “το μπλε πέρα απ’ τη θάλασσα”  αυτολεξεί). Μάλιστα ήταν η ακριβότερη χρωστική (με αυτή του χρυσού να έρχεται δεύτερη) και χρησιμοποιήθηκε από πολύ γνωστούς ζωγράφους σε τοιχογραφίες και πίνακες, οι οποίοι την “φυλούσαν” για να χρωματίσουν τους κεντρικούς χαρακτήρες των έργων τους ή τους μανδύες των αγγέλων και φυσικά της Παρθένου Μαρίας. Παραδείγματα αυτών των ζωγράφων είναι ο Μαζάτσο, ο Περουτζίνο, ο Τιτσιάνο και ο Βερμέερ ενώ ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες που περιέχει χρώμα από λάπι λάζουλι είναι “Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι” του Βερμέερ.

Το άρθρο Λάπις Λάζουλι εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του είναι, ότι έχει την μεγαλύτερη επιφανειακή ανακλαστικότητα και ότι είναι ο καλύτερος αγωγός της θερμότητας και του ηλεκτρισμού.

Λέξεις και ρίζες από διαφορετικούς πολιτισμούς και περιόδους μας δίνουν το όνομα “άργυρος” με κοινό χαρακτηριστικό τους το χρώμα και τη λάμψη του μετάλλου.

Το θέμα αργ- προέρχεται από την Ινδοευρωπαϊκή λέξη “arg-u-ro” (=λαμπερό μέταλλο) και σχετίζεται με την Σανσκριτική “arj-una” (=φως, φωτεινός).Η ίδια ρίζα έδωσε στα λατινικά τη λέξη “argentum”.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν “K-S-F” (kesef), λέξη παρόμοια με των Χαναναίων και των Εβραίων και σήμαινε “να είσαι λευκός”. Ακουστικά μοιάζει και με την λέξη των Βαβυλωνίων για το ίδιο μέταλλο, “kasham” (=λευκός χρυσός).Η λέξη των αρχαίων Ασσυρίων ήταν “sapru” και εμφανίζει το ίδιο θέμα (sa-) με την αρχαία προελληνική λέξη της μινωικής Κρήτης “sa-ya”.

Το αρχαίο γερμανικό “silba” έδωσε τα σημερινά “silber” (γερμανικά), “silver” (αγγλικά) και “zilver” (ολλανδικά), ενώ κοινή καταγωγή -από άγνωστη μέχρι στιγμής γλώσσα της περιοχής- έχουν το παλαιοσλαβικό “silebro”,το σερβοκροατικό “srebro” και το λιθουανικό “sidabras”.Στα Ουαλικά χρησιμοποιείται η κέλτικη λέξη “arian” που μας γυρνάει πίσω στο θέμα αργ-.

Τέλος, η λέξη “ασήμι” προέρχεται από το “άσημος άργυρος” των αρχαίων Αθηναίων και σημαίνει “άργυρος χωρίς σήμανση” δηλαδή άργυρος που δεν έχει γίνει νόμισμα.

Γνωστό από την προϊστορική εποχή το ασήμι, είναι ένα από τα πρώτα μέταλλα που χρησιμοποιήθηκε από τον άνθρωπο. Τα πρώτα αντικείμενα αργύρου χρονολογούνται από το 4000π.Χ, ενώ τα πρώτα νομίσματα από το 600π.Χ.

Ένα από τα σημαντικότερα μεταλλεία αργύρου ήταν αυτό του Λαυρίου, που λειτουργούσε από το 600π.Χ έως το 300π.Χ, παράγοντας περίπου 30 τόνους αργύρου το χρόνο.

Ενώ θεωρείται πως τα ορυχεία του Λαυρίου βοήθησαν στην ακμή της Αθήνας κατά την κλασσική περίοδο, αφού ο άργυρος που εξορύσσοταν χρησιμοποιούνταν για την κοπή των νομισμάτων.

Το άρθρο Άργυρος ή Aσήμι εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Η θεά Άρτεμις που εισάκουσε τις προσευχές της, την μεταμόρφωσε σε μια λευκή πέτρα. Τότε ο Διόνυσος ταπεινωμένος και θυμωμένος έχυσε το κρασί του πάνω στην πέτρα κι έτσι η πέτρα απέκτησε τους πολύ όμορφους μωβ χρωματισμούς.

Παρόλο που το όνομα του Αμέθυστου προήλθε από τον μύθο με την όμορφη κοπέλα και τον θεό Διόνυσο στην ουσία είναι σύνθετο του στερητικού «α» και του ρήματος «μεθύω». Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν λοιπόν πως πίνοντας κρασί από δοχεία διακοσμημένα με Αμέθυστο ήταν προστατευμένοι από την μέθη.

Ο Αμέθυστος θεωρήθηκε πολύτιμος λίθος από διάφορους αρχαίους λαούς και τον χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή αντικειμένων τέχνης. Δοχεία, πιάτα και διάφορα άλλα κομψοτεχνήματα από Αμέθυστο υπάρχουν σε πολλά μουσεία και συλλογές.

Σήμερα όμως χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την κατασκευή κοσμημάτων και μάλιστα προτιμάται περισσότερο από τους υπόλοιπους ημιπολύτιμους λίθους λόγω της διαφάνειας, της υαλώδους λάμψης και της μεγάλης σκληρότητάς του.

Ο Αμέθυστος είναι αρκετά συνηθισμένος στο γήινο φλοιό, αλλά τα καλύτερα δείγματα για την κατασκευή κοσμημάτων προέρχονται από την Βραζιλία, την Ουρουγουάη, την Ρωσία την Ινδία, κάποιες από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Τέξας, Μέιν) και τη Νότιο Κορέα.

Το άρθρο Αμέθυστος εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Τα μαργαριτάρια δημιουργούνται όταν ένα ξένο σώμα εισχωρήσει μέσα σε ένα μαργαριτοφόρο όστρακο. Το όστρακο προσπαθώντας να αποβάλλει το σώμα ξεκινάει να εκκρίνει μάργαρο και να το περικλείει με επάλληλες στρώσεις ώσπου σχηματίζεται το Μαργαριτάρι…

Η λέξη “μαργαριτάρι” προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “μαρμαίρω” που σημαίνει “λάμπω” ή ίσως και από την περσική “marvarit” καθώς οι αρχαίοι Έλληνες γνώρισαν τα μαργαριτάρια στην Περσία κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η περσική λέξη “marvarit” πιθανότατα προέρχεται από την αρχαία ινδική “manjari” η οποία σημαίνει “κάλυκας άνθους” και συνδέεται με την λατινική “margaris” που σημαίνει “άνθος μαργαρίτας”.

Η θεά Αφροδίτη αναδύθηκε από το νερό μέσα από ένα κοχύλι.

Ακριβώς έτσι γεννήθηκε και το μαργαριτάρι, ο αριστοκράτης των λίθων: Μέσα από ένα όστρακο, που οι αχτίδες της Σελήνης κατάφεραν να το βρουν και να το «αγγίξουν» στα μεγαλύτερα βάθη της θάλασσας.

Tα μαργαριτάρια συνδέθηκαν άμεσα με την θεά της ομορφιάς και του έρωτα. Επίσης κατά την αρχαιότητα θεωρήθηκαν «τα δάκρυα των θεών». Με τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων αυτή η πεποίθηση άλλαξε ελαφρώς, πλέον ήταν «τα δάκρυα των αγγέλων». Ενώ για τους Κινέζους θεωρούνται «τα δάκρυα του ουρανού» ο οποίος «κλαίει» κάθε φορά που δράκοι μάχονται μεταξύ τους. Για τους αρχαίους Αιγύπτιους ήταν ο ιερός λίθος της θεάς Ίσιδας.

Απ’ όλα τα μαργαριτάρια ένα και μοναδικό ξεχωρίζει ως μυθικό λόγω της ιστορίας του: «La Pellegrina» ή αλλιώς, «Η Περιπλανώμενη». Βρέθηκε στα χέρια κάποιου σκλάβου στα νερά της Βενεζουέλας ή του Παναμά και το 1554 παραδόθηκε στον τότε Φίλιππο II της Ισπανίας από τον εξερευνητή Don Diego de Temes. Εκείνος το δίνει ως γαμήλιο δώρο στη μελλοντική του σύζυγο Mary Tudor, γνωστή πλέον σε όλους μας ως «Bloody Mary».

Με βάρος 11.5 γραμμάρια και αξία στα 100.000 δουκάτα, ήταν το μοναδικό κόσμημα που φόρεσε εκείνη στο γάμο της.

Το 1605 εθεάθη ξανά στο λαιμό της βασίλισσας Μαργαρίτας της Ισπανίας, το 1812 πουλήθηκε από τον Ναπολέοντα στον Μαρκήσιο του Abercom και μετά από 157 χρόνια (1969) το Pellegrina εμφανίζεται σε δημοπρασία του οίκου Sotheby’s. Στην εν λόγω δημοπρασία ο Richard Burton το αγοράζει για 370.000 $ και το χαρίζει στην Elizabeth Taylor για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Το Pellegrina όμως φαίνεται πως «ήθελε» να χαθεί και πάλι από τα μάτια του κόσμου αφού όταν ο υπεύθυνος του οίκου Sotheby’s τους επισκέφθηκε στο ξενοδοχείο που διέμεναν, κατέληξαν και οι τρεις να το ψάχνουν μανιωδώς στα χαλιά της υπερπολυτελούς σουίτας του ζεύγους. Τελικά το μαργαριτάρι βρέθηκε και δέθηκε σ’ ένα εκπληκτικό κόσμημα από τον οίκο Cartier.

Φημολογείται πως η Elizabeth Taylor το πούλησε το 1995 σε άγνωστο αγοραστή κι έτσι η ιστορία της «Περιπλανώμενης» συνεχίζεται…

Το “Μαργαριτάρι του Αλλάχ” ή αλλιώς το “ Μαργαριτάρι του Lao-Tse” είναι ένα ακόμα πολύ διάσημο μαργαριτάρι, διότι είναι το μεγαλύτερο φυσικό μαργαριτάρι που έχει βρεθεί ποτέ. Έχει βάρος 6,4 κιλά και προέρχεται από ένα μαλάκιο που ονομάζεται Tridacna Gigas. Βρέθηκε το 1934 στο νησί Palauan από έναν Φιλιππινέζο δύτη.

Το άρθρο Μαργαριτάρι εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Σήμερα είναι από τους δημοφιλέστερους ημιπολύτιμους λίθους αλλά μέχρι το 1703 – όταν και ταξίδεψε στην Ευρώπη μέσω των Ολλανδών – ήταν γνωστή μόνο στην Σρι Λάνκα όπου και ανακαλύφθηκε.

Το όνομα της προέρχεται από την σιναλεζική λέξη tourmali ή touramali το οποίο μεταφράζεται ως “η πέτρα των χρωμάτων…

…. Τουρμαλίνη: Δεν υπάρχει άλλο ορυκτό που να παρουσιάζει τέτοιο φάσμα χρωμάτων και συνδυασμούς αυτών με την καθαρότητα, τη διαφάνεια και την σκληρότητα της Τουρμαλίνης. Το χαρακτηριστικό της να “αλλάζει το χρώμα της”, η ένταση του ανάλογα με το είδος του φωτισμού και την οπτική γωνία αντίστοιχα, σε συνδυασμό με την πιεζοηλεκτρική ιδιότητα που εμφανίζει, έκαναν τον κόσμο για πολλά χρόνια να πιστεύει πως είναι “μαγική”.

Η Τουρμαλίνη συναντάται σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Με κυριότερες χώρες παραγωγής την Βραζιλία, Μαδαγασκάρη, Σρι Λάνκα, Ρωσία, Ινδονησία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καλιφόρνια των Η.Π.Α κ.α.

Η Τουρμαλίνη έχει σκληρότητα 7,5 στην κλίμακα Mohs (με μέγιστη τιμή το 10) που χρησιμοποιείται για την μέτρηση της σκληρότητάς των ορυκτών.

Υπάρχουν διάφορα είδη Τουρμαλίνης: ο σορλίτης που περιέχει σίδηρο και είναι μαύρος, ο δραβίτης που περιέχει μαγνήσιο και είναι καστανός, ο αχροϊτης που είναι άχρωμος, ο ελβαϊτης που περιέχει λιθιο κι έχει υποκατηγορίες: τον ινδικόλιθο που είναι γαλάζιος, τον ρουβελίτη που είναι κόκκινος και τον βερντελίτη που είναι πράσινος, τα οποία όμως είναι γνωστά βάση του χρώματος τους και όχι με την επίσημη ονομασία τους.

Η πιο περιζήτητη Τουρμαλίνη σήμερα έχει ένα εξαιρετικό μπλέ χρώμα, κοστίζει 40.000 ευρώ το καράτι και βρέθηκε στην πόλη Paraiba της Βραζιλίας.

Τουρμαλίνες βρίσκουμε σε διάφορα μέρη του κόσμου, στην Ελλάδα έχουν βρεθεί στην Σέριφο.

Το άρθρο Τουρμαλίνη εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.

Τόσο χαρακτηριστικό είναι το χρώμα του που έχει δώσει το όνομά του στην αντίστοιχη απόχρωση.

Χαρακτηριστικό είναι και το όνομά του αφού το πήρε από την χώρα προέλευσής του. Οι Γάλλοι το αποκαλούσαν “turquoise” και οι Βενετσιάνοι“turchesa”, λέξεις που μεταφράζονται “από την Τουρκία” καθώς οι έμποροι του Μεσαίωνα το έβρισκαν στα τούρκικα παζάρια όπου είχε φτάσει απ’ την Περσία.

Το τιρκουάζ είναι πορώδες και κατά συνέπεια σχετικά ασταθές. Κατά την έκθεσή του στο φως και στον ατμοσφαιρικό αέρα αποχρωματίζεται. Παρόλα αυτά έχει μεγάλη ζήτηση και λόγω της ιστορίας του θεωρείται πλέον πολύτιμος λίθος. Γι’ αυτό και το καλύπτουν επιφανειακά με ειδικό βερνίκι ώστε να παραμείνει σταθερό και αυτού του είδους η επεξεργασία θεωρείται αποδεκτή.

Γνωστό σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς, χρησιμοποιείται από το 6000 π.Χ. για τον στολισμό κοσμημάτων και διαφόρων αντικειμένων. Στην Περσία θεωρούνταν για χιλιάδες χρόνια ο “εθνικός λίθος” της χώρας και διακοσμούσαν με αυτόν από τουρμπάνια μέχρι χαλινάρια και βραχιόλια. Η νεκρική μάσκα του φαραώ Τουταγχαμών καθώς και τα δαχτυλίδια που βρέθηκαν στον τάφο του, κοσμούνταν από τιρκουάζ. Κολιέ με τιρκουάζ φορούσε και η βασίλισσα Κλεοπάτρα. Οι Αζτέκοι και άλλοι ιθαγενείς πολιτισμοί της Αμερικής το χρησιμοποιούσαν όχι μόνο για την κατασκευή κοσμημάτων αλλά και για στολισμό των όπλων τους καθώς πίστευαν ότι θα τους προστατέψει στη μάχη.

Ήταν επίσης γνωστό και έχει χρησιμοποιηθεί από τους λαούς της Μεσοποταμίας, τους λαούς στην κοιλάδα του Ινδού ποταμού και τους Κινέζους από τον καιρό της δυναστείας Σανγκ.

Πολλές από τις ιστορικές τοποθεσίες εξόρυξης έχουν πλέον εξαντληθεί καθώς το τιρκουάζ ήταν από τους πρώτους πολύτιμους λίθους που εξορύχθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ορυχείο στην χερσόνησο του Σινά το οποίο έκλεισε πρόσφατα, ύστερα από 3000 χρόνια λειτουργίας. Κάποιες όμως λειτουργούν ακόμη όπως το ορυχείο στην πόλη Νισαπούρ του Ιράν που υπάρχει εδώ και 2000 χρόνιακαι παράγει την καλύτερη ποιότητα τιρκουάζ μέχρι και σήμερα. Σημαντικές πηγές τιρκουάζ υπάρχουν επίσης στην Κίνα και στις Η.Π.Α. Συγκεκριμένα στην Βιρτζίνια εξάγεται μια ημιδιαφανής ποικιλία κρυστάλλου τιρκουάζ, μοναδική στον κόσμο.

Καθώς είναι από τους πρώτους πολύτιμους λίθους που εξορύχθηκαν του έχουν προσδώσει διάφορες δοξασίες. Οι Πέρσες πίστευαν πως αν κοιτούσαν το νέο φεγγάρι μέσα από ένα τιρκουάζ θα αποκτούσαν καλή τύχη.

Πολλές φυλές των ιθαγενών της Αμερικής το αποκαλούσαν “το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο”.

Οι Ναβάχο με τον συγκεκριμένο λίθο εξασφάλιζαν την εύνοια του Yei, του ιερού όντος που πίστευαν πως μεσολαβούσε μεταξύ του ανθρώπινου και του υπερφυσικού κόσμου.

Για τους Ρώσους και τους Ινδούς θεωρείται το πετράδι του έρωτα καθώς το χαρακτηριστικό του να ξεθωριάζει το έκανε να χρησιμοποιείται σαν φύλακας της αγάπης, που αν αυτή έπαυε ή ήταν μονόπλευρη τότε θα έχανε το χρώμα του προειδοποιώντας έτσι τον κάτοχό του. Για παρόμοιο λόγο ήταν η πέτρα για τα δαχτυλίδια αρραβώνων στην Περσία κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πίστευαν πως αν υπήρχε αγάπη και πίστη μεταξύ του ζευγαριού θα διατηρούσε το χρώμα του αλλά αν απατούσαν ο ένας τον άλλον θα πρασίνιζε.

Τέλος του έχει δοθεί η ιδιότητα της προστασίας από “το κακό μάτι” αφού ακόμη και σήμερα όταν λέμε “χάντρα θαλασσιά να βάζεις, να μη σε ματιάξουν”, στην ουσία εννοούμε το τιρκουάζ.

Το άρθρο Τιρκουάζ εμφανίστηκε πρώτα στο Katerina K Jewelry.